خدای من
خدای خوب من؛ سپاس برای شماست. برای شمایی که بی وقفه مهربانی هایتان را به ما عرضه می دارید، و ما را از نعمت های حلال بی نیاز می گردانید. سپاس مخصوص شماست؛ که بی اندازه محبت خود را از ما دریغ نمی کنید و ما را از قرار گرفتن در زمره گناه کاران و گمراهان مصون میدارید.
خدای من
خدای مهربان من؛ زبانم قاصر از شمارش نعمت ها و لطف های شماست. مرا ببخش و بیامرز؛ با وجود اینکه بی نیاز و بی کران بر من می نگرید، اما من ِ بنده ِ نیازمند، نیم نگاهی - ناقص و محدود - به شما دارم. توجهاتم صغیر و محدود به دنیاست. مشکلات دنیای پست، هر روز بزرگ تر و بزرگ تر می شود و این حاصل از این است که دنیایی کوچک در چشمان تو، بر من بزرگ جلوه می کند. سجده های طولانی تشکر، سزاوار توست؛ که مرا در مقابل مشکلات ریز و درشت این دنیای کوچک، صبور می داری و این دنیای ابتر را، در مقابل چشمانم و دلم پست نگه می داری، مبادا زندگی ام به بیراهه ای عظیم مبدل شود.
خدای من
خدای یکتای بی همتا؛
نمی دانم از گناهانم چه بگویم، نمی دانم از گناهانم چه قدر بگویم تا تمام شوند. اگر دیگر بنده هایتان مشکلات مرا بدانند، گناهانم را بشناسند، و ضعف هایم را ببینند، در چشم آن ها و دوستانشان - به واسطه زبان آن ها - حقیر خواهم شد و رویشان از من بر خواهد گشت. اما شما، اگر که همه ی این ها را بدانید، دم نمی زنید و هر لحظه منتظر بازگشت بنده هایتان هستید. خدای بخشنده و مهربان؛ می دانم و از این دانستن خجل هستم که با گناه ها و اشتباه های خود، باعث ناراحتی تان می شوم. چه کنم که ضعیف ترینم: نفسم ضعیف، جسمم ضعیف، روحم ضعیف. شما را یاد می کنم به ذکر یا ربِّ یا ربِّ یا ربّ، العفو العفو العفو زیرا که بهترین و مهربان ترین بخشندگانید، و از شما می خواهم نفس و جسم و روح مرا قدرتمند و قدرتمند و قدرتمند بسازید و مرا در انجام حتی کوچک ترین حسنات یاری کنید.
آمین یا رب العالمین
برچسب:
نویسنده: ساناز موسویپور
تاريخ: سه
شنبه
29 آبان
1397 ساعت: 21:01